خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو گر بر من کشیدی تیغ، من هم جان فدا کردمبه قدر وسع خود دین محبت را ادا کردم
۲
نسیم شوق گو ضایع مگردان بوی پیراهنکه من چون شمع از خاکستر خود توتیا کردم
۳
ز گلشن گل نچیدم تا نهادم داغ غم بر دلز می لذت نبردم تا به خون لب آشنا کردم
۴
نهال بی‌غمی جز میوه حسرت نمی‌آردندیدم روز خوش تا دامن غم را رها کردم
صفحهٔ ۱ از ۲