خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون غنچه بجز پرده دل نیست پناهمچون لاله نظریافته بخت سیاهم
۲
هر عقده که پیش آوردم عشق، دلیل استچون اشک برد آبله پای، به راهم
۳
شادم که شب هجر تو چون شمع ز مقراضنگسسته ز برهم زدن دیده، نگاهم
۴
چون صبح دوم، با همه کس صاف ضمیرمهرگز نشود آینه‌ای تیره ز آهم
صفحهٔ ۱ از ۳