خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکل گردابی به گرد خود ز مژگان می‌کشمکم مباد اشکم، چرا منت ز طوفان می‌کشم؟
۲
غنچه می‌چینم ز شاخ و بس که می‌آید بدشاز دل مرغ چمن گویی که پیکان می‌کشم
۳
روز و شب سر در گریبانم ز غم، حق با من استگر نفس چون صبح از چاک گریبان می‌کشم
۴
می‌کنم پر خون ز کاوش، داغ‌های سینه رابر سراپا باز نقش چشم گریان می‌کشم
صفحهٔ ۱ از ۲