خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون به سوی تو گشایم در کاشانه چشمخانه چین شود از روی توام خانه چشم
۲
بس که بر خاک درت چشم شهیدان شد فرشز آستانت مژه روید چو در خانه چشم
۳
میل دل سوی می و ساغر عشرت کشدشهرکه خونابه نپیموده ز پیمانه چشم
۴
به تماشای جمال تو مرا جایی نیستدل فروگیرتر از گوشه کاشانه چشم
صفحهٔ ۱ از ۱