خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دل بر آتش غم جانانه سوختیماز رشک، جان محرم و بیگانه سوختیم
۲
ما را نه قرب شمع میسر، نه وصل گلاز اعتبار بلبل و پروانه سوختیم
۳
افروختیم در حرم کعبه صد چراغتا یک چراغ بر در میخانه سوختیم
۴
خون جگر ز شیشه کشیدیم و از حسدچون لاله، داغ بر دل پیمانه سوختیم
صفحهٔ ۱ از ۳