خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر دور از دلارای خود افتمبه دست طبع خودرای خود افتم
۲
ز سودای دو عالم باز مانمزمانی گر به سودای خود افتم
۳
شبم گرم است جا بر آستانتمباد آن روز، کز جای خود افتم
۴
نگیرد دامنم گر خاک کویتشوم زنجیر و در پای خود افتم
صفحهٔ ۱ از ۲