خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۳۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من صید زخم‌خورده از پا فتاده‌امرحمی، که بر سپردن جان، دل نهاده‌ام
۲
اظهار دوستی زبانی کند چو خصمباور کنم محبتش، از بس که ساده‌ام
۳
از یمن عشق، دیدن رویم مبارک استچون آفتاب، با همه کس رو گشاده‌ام
۴
ساقی، دلم مقید دام کدورت استبستان ز چنگ غصه به یک جام باده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲