خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۴۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش بر خاک درت عرض جبین می‌کردموز جبین درخور آن، سجده گزین می‌کردم
۲
گر خیال تو به آیینه گمان می‌بردمدر دل آینه، چون عکس، کمین می‌کردم
۳
من چه دانم که مثنا نشود وصل تو، کاشروز اول، نگه بازپسین می‌کردم
۴
تهمت خرمی از هر دو جهان برمی‌خاستگر به اندازه غم، ناله حزین می‌کردم
صفحهٔ ۱ از ۳