خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۴۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار بی‌پروا و ما را آرزوی دل بسیکار خواهد بود با یاری چنین، مشکل بسی
۲
جان من! دلسوزی پروانه طرز دیگرستگرچه باشد شمع را جوینده در محفل بسی
۳
کوته اندیشیم ما و کعبه مقصود دورسوده شد پای امید و راه تا منزل بسی
۴
گریه دیر آمد به یادم، اشک ازان شد بی‌اثرکی دهد حاصل، چو ماند تخم زیر گل بسی
صفحهٔ ۱ از ۲