خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۴۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هزار حیف که در بوستان رعناییشریک نکهت گل شد نسیم هرجایی
۲
به چشم مرغ چمن، داغ سنگ بر پهلونکوترست بر سر گل ز تماشایی
۳
نماند از مژه محروم، دیده ساغرکند چو حسن تمام تو، مجلس‌آرایی
۴
هزاربار فزون آزموده‌ام دل رانمی‌کند نفسی بی بتان شکیبایی
صفحهٔ ۱ از ۲