خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۴۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند از پی دل شیدا رود کسیدنبال او نکوست که تنها رود کسی
۲
مرهم‌طلب مباش چو داغی نسوختیدست تهی چگونه به سودا رود کسی؟
۳
کس بی‌طلب نرفته، اگر دیر، اگر حرمخواری کشد، نخوانده به هرجا رود کسی
۴
گیرایی کمند تو، می‌آردش به زیربر بام چرخ اگر چو مسیحا رود کسی
صفحهٔ ۱ از ۲