خلوتی با قدسی مشهدی
شمارهٔ ۴۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ز بیداد تو رو کرد به آبادانیدر نظر، برگ گل و لاله کند پیکانی
۲
در تماشای در و بام تو چون مهر منیرهر سر موی کند بر بدنم مژگانی
۳
از بد و نیک جهان، روی فراهم نکشمزانکه چون آینه‌ام باز بود پیشانی
۴
سینه‌ام ترکش تیرست ازان شست و هنوزجگرم آه کشد از غم بی‌پیکانی
صفحهٔ ۱ از ۲