خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیک‌بخت است که دارد چو تو یاری و نگاریمن ندیدم به نکورویی و خوبیِ تو باری
۲
خرّم آن دل که بود در سر زلفِ تو قرارشگرچه در زلفِ پریشانِ تو خود نیست قراری
۳
یوسفِ مصر گر این روی بدیدی چو زلیخامصر در وجه نهادی عوضِ بوس و کناری
۴
پادشاهیست گدایی به سرِ کویِ تو کردنتا که را دولتِ این کدیه میسّر شود آری
صفحهٔ ۱ از ۳