خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز دلم صید کرد طرفه نگاریسرو قدی غنچه سینه لاله عذاری
۲
دست و عنانش دریغ و پای و رکابشتا چه کنند از چنین نزار شکاری
۳
جان به لبِ از آرزو رسید که دارمبر لبِ می‌گونِ او شکسته خماری
۴
هم به امیدی شکیب بیش توان کردکاش نویدی شود به بوس و کناری
صفحهٔ ۱ از ۳