خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر به مصلحت از پیش دوست برگذریچرا به گوشه ی چشم از قفا نمی نگری
۲
بدین شمایل و شکل از نقاب ممکن نیستکه آدمی به درآید چه آدمی که پری
۳
وجودِ پاک تو با آب و گِل نیامیزدبدان سبب که تو نورانیی و ما بشری
۴
فرازِ سرو که دیده ست سیب و شفتالونگاه کن که چه پاکیزه ای و باروری
صفحهٔ ۱ از ۳