خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر یاد روزگار فراغت کند کسیچون محنت از پس است تفاوت کند بسی
۲
با نقد وقت ساخته اند اهل معرفتاین جا مجال نیست که طعنی کند کسی
۳
آن جا که ابر دانه کند بر صدف نثارغشّی بود که لاف کرامت زند خسی
۴
درّ سخن نه لایق گوش همه کس استچه ناطقی که بیهده گوید چه اخرسی
صفحهٔ ۱ از ۳