خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من تشنه ترم ساقی حالی به من آور میتا توبه کنم باطل اکنون نکنم پس کی
۲
گر صالح و گر فاسق بر فطرت خویشم منتو تخم نکو بفشان وز ما بستان ده وی
۳
آن را که به خاک رز کردند عجین خاکشهرگز نکند توبه ور گفت کنم هی هی
۴
مشنو سخن احمق بیهوده چه می گویدفطرت نشود دیگر توبه چه کند با وی
صفحهٔ ۱ از ۳