خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آوازه درافتاد که باز آمدم از میبهتان صریح است من و توبه کجا کی
۲
بیهوده مرا پند دهد واعظ مشفقاو وعظ کند آری و من نشنوم از وی
۳
بر من نتوان بست به مسمسار ملامتسندان نصیحت چه حدیث است چه هی هی
۴
هر کو نبود کشته به شمشیر محبتهرگز به قیامت نه همانا که شود حی
صفحهٔ ۱ از ۴