خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش نبود صبح دم شاهد و صحرا و میطوف و تماشا و عیش چنگ و دف و نای و نی
۲
گر متعصّب ترا عیب و ملامت کندهرزه مکن استماع گو چه حدیث است هی
۳
حّقِ تو باطل بود خیرِ تو شَرَ هم چنانکجمع نگشته ست ضدّ رُشد نبوده ست غَی
۴
در کفنِ خویش خُسب از لحدِ ما مگویچیست اِلی اَصِله خوانده نه ای کُلُّ شَی
صفحهٔ ۱ از ۳