خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۳۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز آمده‌ام تشنه لبی خشک دهانیآشفته سری در هوسِ پسته دهانی
۲
از من رمقی بیش نمانده‌ست کی‌ام منمجروح تنی خسته دلی سوخته جانی
۳
گر هیچ به سر وقتِ من آید به عیادتبیمارِ کهن باز شود تازه جوانی
۴
ده بار شدم زنده و ده بار بمردمیک بار نپرسید که چون است فلانی
صفحهٔ ۱ از ۲