خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۳۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ملامت گر اگر شاهدِ ما را بینیبیش بر ره گذرِ چون و چرا ننشینی
۲
همه چون بیند اعما چو نمی بیند هیچتو خود آن دیده نداری که به آنش بینی
۳
تا بدان دیده شوی دیده که نتوانی دیدابلهی بر همه بیناییِ خود بگزینی
۴
مرد باید که چو رُخ راست کند رفعِ حجابتا ز شه دور نمانی بگزین فرزینی
صفحهٔ ۱ از ۳