خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر بری چون سر زلف این دل سودایی رابا پای بوس تو کشد این دل شیدایی را
۲
من ازین در نروم زانکه بجانی نرسدهیچ‌کاری به طلب عاشق هر جایی را
۳
روی ننموده گرفتم که روی از بر مابه کجا می‌بری این خوبی و زیبایی را
۴
چه ورنها که کهن کرد به دفتر گل سرختا بیاموخت ز رویت چمن‌آرایی را
صفحهٔ ۱ از ۲