خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل مقیم کوی جانانست و من اینجا غریبچون کند بیچاره مسکین تن تنها غریب
۲
آرزومند دیار خویشم و یاران خویشدر جهان تا چند گردم بی سر و بی‌پا غریب
۳
چون تو در غربت نیفتادی چه دانی حال منمحنت غربت نداند هیچکس الا غریب
۴
هرگز از روی کرم روزی نپرسیدی که چیستحال زار مستمند مانده دور از ما غریب
صفحهٔ ۱ از ۲