خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز آتشی به سینه رسیدن گرفته استخون از دل کباب چکیدن گرفته است
۲
هر کس کشید بر در دلبر متاع خویشدل نیزه آه و ناله کشیدن گرفته است
۳
دانم شنیده ای که گذشته است از آسمانآهم که گوش ماه شنیدن گرفته است
۴
ما در تو چون رسیم چو رفتی به صد شتابکی عمر رفته کس به دویدن گرفته است
صفحهٔ ۱ از ۲