خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی تو مرا چشم جهان‌بین تر استچهره به خون دل غمگین تر است
۲
در تب هجر تو لب و چشم منیک دو دم آن خشک و دمی این تر است
۳
هیچ شبی بر سر بستر مرادیده نخسبید که بالین تر است
۴
لشکری عشق ترا ز آب چشماسب تر و جامه تر و زین تر است
صفحهٔ ۱ از ۲