خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خطت سبز و لبت مشک و گلاب استدهانت ذره رویت آفتاب است
۲
تو گنج حسن و بس خانه دلکه از شوق چنین گنجی خراب است
۳
دل من بی به روی تو سوزانچو کتان از وجود ماهتاب است
۴
شبی کان آستان بالین من نیستچه جای بستر و چه جای خواب است
صفحهٔ ۱ از ۲