خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل صفه خال تو با زلف گفتدانه در در شب تاریک سفت
۲
سرو قدت راست چمن سرو راستکس سخن راست نیارد نهفت
۳
تا نرود گرد به هر دیده حیفدیده درت آب زد آنگه برفت
۴
ناله من خواب شبت برد و آهچون نکنم ناله که چشمم نخفت
صفحهٔ ۱ از ۲