خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو ما را قد و بالایی خوش استدیدن آن گل تماشایی خوش است
۲
تا رخش بینیم گو بالا نمایاز آنکه به دیدن به بالایی خوش است
۳
از سر ما پای او شد کوفتهکوفتن صوفی چنین پایی خوش است
۴
سری لب چشمش اشارت می کندکآنچه بادامی است حلوایی خوش است
صفحهٔ ۱ از ۲