خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۲۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست مرا دوستر از دوست دوستاوست مرا دوست مرا دوست اوست
۲
دم ز رخ دوست زند آینهدر نظر مردم از آن دوست روست
۳
دل خم ابروی تو دارد هوسصدر نشین بین که چه محراب جوست
۴
گوی چه ماند به زنخدان یاراین زنخ مردم بیهوده گوست
صفحهٔ ۱ از ۲