خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۲۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که از درد تو محروم بود بیمار استو آنکه داغ تو نه پر سینه او افگار است
۲
دلم از ناوک آن غمزه شکایت نکندکه بر این خسته حق نعمت او بسیار است
۳
گله از بار غم و بار سنم نیست مراگر بود بار چدائی گله ها این بار است
۴
بر سر کوی تو کمتر روم از بیم رقیبکه سگ خانه زبون گیر و گدا آزار است
صفحهٔ ۱ از ۲