خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۲۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن سرو قد نگر که چه آزاد می‌رودوآن غمگسار بین که چه دلشاد می‌رود
۲
به روی سرو قامت گل‌بوی لاله‌رخبا قد خوش خرام چو شمشاد می‌رود
۳
بر بام هفت قلعه گردون ز بیدلانهرشب فغان و ناله و فریاد می‌رود
۴
اشک از دمشق دیده ز سودای مصر دلمانند سیل دجلهٔ بغداد می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳