خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۳۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رات اور دوسری باد گلریز شد و بر سر گل ژاله چکیدآب در جوی وز پیرامن جو سبزه دمید
۲
گل ز رخ پرده و نرگس به چمن چشم گشادسرو شمشاد قدر مرغ چمن ناله کشید
۳
خرم آن دل که بهار از پی ترتیب دماغبانگ مرغ چمن و بوی گل تازه شنید
۴
باد سوی چمن آمد که دهد مژده که بازگل به بستان و به گل میوه مقصود رسید
صفحهٔ ۱ از ۲