خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۳۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به مجلسی که ز روی تو پرده برگیرندچراغ و شمع برافروختن ز سر گیرند
۲
چو در محاوره آنی به منطق شیرینلب و دهان تو صد نکته بر شکر گیرند
۳
ز خاک راه تو گو روی ما غبار بگیرکه اهل عشق چنین خاک را به زر گیرند
۴
به دوستی که اگر پای بر دو دیده نهیهنوزت اهل دل از دیده دوستتر گیرند
صفحهٔ ۱ از ۲