خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۳۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوی خوشت چو همدم باد سحر شودحال دلم ز زلف تو آشفته تر شود
۲
تا عقل خرده دان نبرد پی به نیستیمشکل که از دهان تو هیچش خبر شود
۳
شیرینی لب تو چه گویم که وصف آنگر بر زبان خامه رود نی شکر شود
۴
عکس جمال در قدح می نکن که گلخوبست و چون در آب فته خوبتر شود
صفحهٔ ۱ از ۲