خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل چراغیست که نور از رخ دلبر گیردور بمیرد ز غمش زندگی از سر گیرد
۲
صفت شمع به پروانه دلی باید گفتکین حدیثی است که با سوختگان در گیرد
۳
مفتی ار فکر کند در ورق رخسارشبشکند خامه و ترک خط و دفتر گیرد
۴
ساقیا باده بگردان که ملولیم ز خویشتا زمانی ز میان هستی ما بر گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲