خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رخی چنین که تو داری کدام مو داردخدا همیشه ز چشم بدت نگه دارد
۲
بکش نخست مرا گر گه محبت تستکه بنده از همه بسیار تر گنه دارد
۳
غلام آن سگ کویم که چون شناخت مرابر آستان تو کمتر ز خاک ره دارد
۴
به چین زلف سیه چشمت آهوی ختن استکه بر کنار گل و سبزه خوابگاه دارد
صفحهٔ ۱ از ۲