خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
را گشودند بار بر ببندیدخویشتن زیر بار مپسندید
۲
این جهان درد خورد دندانیستوارهیدید از او چو بر کندید
۳
برگ ریزان عمر شد نزدیکخیره خیره چو گل چه میخندید
۴
شاخ پی میوه گر همه طوبیستببریدش به میوه پیوندید
صفحهٔ ۱ از ۲