خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق بر آتش بسوخت دفتر بود و نبوداما آبت فتح قریب سر حقایق گشود
۲
قطره به دریا رسید ابر برفت از میانقطره به دریا رسید ابر برفت از میان
۳
از نفخات بخور کون و مکان در گرفتچون بهم آمیختند آتش و مجمر بعود
۴
در پس آئینه چیست قائل این حرف کیستکآینه با خود نداشت آنچه به طوطی نمود
صفحهٔ ۱ از ۳