خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۴۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر ترا از ستم و جور خدا توبه دهدزاهد شهر زعشق تو مرا توبه دهد
۲
پارسا کز به شاهه به دهان آره آبدیگری را زمی و نقل چرا توبه دهد
۳
زاهد آن نیست که از دست گذارد نسبیعمگرش همت رندی ز ریا توبه دهد
۴
بخشش پیر مغان بنگر و شرب صوفیکه صراحی می و سنج به ما توبه دهد
صفحهٔ ۱ از ۲