خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۵۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را بپای بوسی تو گر دسترس بوددر دولت غم تو همین پایه پس بود
۲
در سر هوای تست مرا بهترین هوسباقی هر آنچه هست هوا و هوس بود
۳
بوسی بر آستان تو داریم التماسما را بر آن در از تو همین ملتمس بود
۴
بی زحمت رقیب دمی با شکر لبیگر دست میدهد شکری بی مگس بود
صفحهٔ ۱ از ۲