خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۵۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را گلی از روی تو چیدن نگذارندچیدن چه خیال است که دیدن نگذارند!
۲
صد شربت شیرین ز لبت خسته‌دلان رانزدیک لب آرند و چشیدن نگذارند
۳
گفتم شنود مژدهٔ دشنام تو گوشمآن نیز شنیدم که شنیدن نگذارند
۴
زلف تو چه امکانِ کشیدن که رقیبانسر در قدمت نیز کشیدن نگذارند
صفحهٔ ۱ از ۲