خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۵۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیاید بر آن دیده بگریست زارکه محروم ماند ز دیدار یار
۲
نه اشک است آن در یکدانه آهکه از گریه باز آیدم در کنار
۳
نه آن برگ گل نیز کز نازکیکشم دامنش چون صبا بو گذار
۴
بر آن پای داریم سر تا که هستهمین است بس دولت پایدار
صفحهٔ ۱ از ۲