خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۶۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دریغ از جورت آمد وز جفا نیزکه با من آن نمی داری روا نیز
۲
تو دشنامم دهی بهتر که غیریبخواند رحمتم گوید دعا نیز
۳
چه صیدم من که یکبارم بفتراکنمی بندی نمی سازی رها نیز
۴
هنوز اندر سرم مهر تو باشداگر از خاک من روید گیا نیز
صفحهٔ ۱ از ۲