خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۶۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زاهد شهرم و صاحب نظر و شاهد بازشسته سجاده به می کرده به میخانه نماز
۲
طاعت باده پرستان چه به مسجد چه بدیرعشق ورزیدن رندان چه حقیقت چه مجاز
۳
دیگران معتقد زهد و نمازند هنوزما به مقصود رسیدیم برندی و نیاز
۴
آستان در تو منزل شهبازان استمگسان را چه محل بر سر کویت پرواز
صفحهٔ ۱ از ۲