خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۶۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما به شادی جهانی نفروشیمدولت این است که ما یافته ایم از ستمش
۲
غمش صاحب درد شناسد که چه لذت داردآن حلاوت که به مجروح رسد از المش
۳
تو بصورتگر چین باز نما عارضه خویشتا خطت بیند و از دست بیفتد قلمش
۴
چون قلم بر ورق عشق نشد حرف شناستا نشد پاک ز دیباچه هستی رقمش
صفحهٔ ۱ از ۲