خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۷۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا بر دیده من جاست گفتمکه این جوی و تو سروی راست گفتم
۲
البت گفت از توأم جانست درخواستمرا از نست این درخواست گفتم
۳
دهانت با دلم گفتا کجاییکه پیدا نیستی، پیداست گفتم
۴
ز من پرسید هرگز میکنی خوابنکردم این گنه شبهاست گفتم
صفحهٔ ۱ از ۲