خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۷۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما چو قطع نظر از روی نکو نتوانیمدل به بیهوده بدگوی چرا رنجانیم
۲
محرمی کو که به صاحب غرض از ما گویدکه دگر در حق ما هرچه تو گونی آنیم
۳
زاهد آن به که گذارد به سر خود ما رازآنکه ما مصلحت خود به ازو میدانیم
۴
بیش از آن نیست که او دامن آلوده ز خلقباز می پوشد و ما باز نمی پوشانیم
صفحهٔ ۱ از ۳