خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۸۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نقد جان چیست که در دامن جانان ریزمگر بخواهد ز سر هر دو جهان برخیزم
۲
بی گناه در همه نیغم بزند بار عزیزادب آنست که گردن نهم و نستیزم
۳
رسم باشد که گریزند غلامان ز جفامن غلام تو چنانم که کشی نگریزم
۴
در رحمت بگشایند به رویم فرداگر بود سلسله زلف تو دستاویزم
صفحهٔ ۱ از ۲