خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۹۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کحل بصر نیست جز آن خاک راهچشم به سرمه مکن ای دل سیاه
۲
دود شنیدم سوی خوبان رودبا تو رسد عاقبت این دود آه
۳
درد تو گر جرم و گنه مینهندهست ز سر تا قدم من گناه
۴
ماه بدید آن رخ و خود را گرفتبی سببی خود نگرفته است ماه
صفحهٔ ۱ از ۲