خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سیمین بدنی سرو قدی پسته دهانیهر وصف که آید به زبانم به از آنی
۲
آرام دلی دفع غمی مرهم دردیبار کهنی عمر نویی مونس جانی
۳
گر دوست بود جان و جهان نیز خوش ای دوستتو دوست‌تر از جانی و خوشتر ز جهانی
۴
پیش نظر اهل دل از بس که عزیزیهمچون دهن خویش نه پیدا نه نهانی
صفحهٔ ۱ از ۲